AΠΕ-ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: ΠΟΙΟΣ, ΑΠΟ ΠΟΥ, ΠΩΣ, ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ;

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΩΝ ΠΗΓΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ!


Η Εθνική Ενεργειακή Πολιτική είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα το οποίο επιδρά άμεσα στην Ελληνική Οικονομία.
Είναι δε τόσο σημαντικό ζήτημα, ώστε οι «Δανειστές» μας έθεσαν σαφείς σχετικούς όρους στο περίφημο «Μνημόνιο».

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΙΤΙΕΣ

Γιατί όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει τόσο μεγάλη βαρύτητα στην απελευθέρωση της αγοράς της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας;
Το ηλεκτρικό ρεύμα πρέπει να «καταναλωθεί» σχετικά κοντά στον τόπο παραγωγής του. Για αυτόν τον λόγο, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι μία από τις ελάχιστες δραστηριότητες, οι οποίες δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό Κρατών χαμηλού εργατικού κόστους. Υπό αυτήν την έννοια είναι ένας προνομιακός τομέας επενδύσεων στην Ευρώπη.
Για παρεμφερείς λόγους μπορεί να εξηγηθεί και η ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία δίνεται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας!
Η Δυτική Ευρώπη, έχοντας ουσιαστικώς εξαντλήσει το μεγαλύτερο τμήμα των ορυκτών καυσίμων του υπεδάφους της, έχει κάθε λόγο να αναπτύξει τεχνολογίες οι οποίες να βασίζονται στα μόνα «καύσιμα» που έχει στο «έδαφός» της: τον άνεμο και τον ήλιο!
Όπως αναφέρεται στην «Έκθεση της Επιτροπής (των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων) όσον αφορά την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1407/2002 σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις προς τη βιομηχανία άνθρακα {SEC(2007) 602}, 21/05/2007»:
«Ο άνθρακας, στις διάφορες μορφές του από τον λιγνίτη ως το λιθάνθρακα, αποτελεί σήμερα σημαντική πηγή ενέργειας στην ΕΕ. Καλύπτει το 17% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας και περίπου 30% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η ΕΕ εισάγει περίπου το ένα τρίτο του άνθρακα που καταναλώνει.
Από την δεκαετία του 1950 και ύστερα, ένα μέρος της εγχώριας παραγωγής άνθρακα δεν ήταν πλέον ανταγωνιστικό στην αγορά, κυρίως λόγω της μείωσης του κόστους μεταφοράς του άνθρακα από τρίτες χώρες, της εξάντλησης των κοιτασμάτων άνθρακα με ευνοϊκές γεωλογικές συνθήκες και την αύξηση του κόστους εργασίας.
Η μέση τιμή του εισαγόμενου άνθρακα ήταν 60 ευρώ ανά τόνο ισοδύναμου άνθρακα κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2005, που είναι χαμηλότερο από το ήμισυ του μέσου κόστους παραγωγής στην Ισπανία, τη Γερμανία και την Ουγγαρία. Επομένως, τα ορυχεία αυτά δεν είναι ανταγωνιστικά στην παγκόσμια αγορά.»
Τούτων δοθέντων καθίσταται σαφές ότι τόσο η απελευθέρωση της αγοράς της ηλεκτρικής ενέργειας όσο και η ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας αποτελούν Στρατηγικές Επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η Ελλάδα, η οποία έχει ακόμη ορυκτά καύσιμα (Λιγνίτης) και βασίζει την παραγωγή Ηλεκτρικής ενέργειας κυρίως σε αυτά αλλά και στην καύση υδρογονανθράκων (Φυσικό αέριο, Πετρέλαιο), θα είχε ισχυρούς λόγους να εξαιρεθεί – έως ότου να προετοιμάσει κατάλληλα την παραγωγή της – από την εφαρμογή Δεσμευτικών Συνθηκών, αλλά καλώς ή κακώς δεν το έπραξε.
Για τον λόγο αυτό, από το 2013 η Δ.Ε.Η. θα πρέπει, σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις, να καταβάλλει ετησίως ποσό που θα φθάνει τα 800 εκατομμύρια για τα «δικαιώματα ρύπων». Το κόστος υποχρεωτικά θα ενσωματωθεί στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και ως εκ τούτου θα επιβαρύνει την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής Οικονομίας.
Ουσιαστικώς το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας θα επιβαρυνθεί κατά το ποσό αγοράς των δικαιωμάτων των ρύπων αλλά και από την εισαγωγή ηλεκτρικού ρεύματος εξαιτίας της «απελευθέρωσης».

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Για να αντιμετωπισθούν οι επιπτώσεις αυτές υπάρχει ουσιαστικώς ένας μόνο δρόμος: να αναπτυχθούν ταχύτατα οι ανταγωνιστικότερες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να αποκτήσει εξωστρεφή χαρακτήρα διεκδικώντας μερίδιο στην Ευρωπαϊκή Αγορά!
Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας είναι ότι μπορούν να καταστήσουν τα νησιά του Αιγαίου εξαιρετικές περιοχές Παραγωγής «Πράσινης» Ηλεκτρικής Ενέργειας η οποία θα μπορούσε να διοχετεύεται με υποβρύχια καλώδια στο Ηπειρωτικό Δίκτυο.
Η ανακήρυξη των νησιών μας σε «Ζώνες Πράσινης Ανάπτυξης» με σταδιακή κατάργηση όλων των ρυπογόνων δραστηριοτήτων και η διεθνής συστηματική προβολή τους ως πρότυπα «Πράσινης Ανάπτυξης» θα ήταν ένα εξαιρετικό Πολιτικό και Οικονομικό αντίβαρο απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας.
Για τις Οικονομικές και Εθνικές διαστάσεις της ενεργειακής μας πολιτικής θα υπάρξουν αναλυτικότερες προσεγγίσεις σε επόμενα άρθρα.
ΦΩΤΗΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ
ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΕΜΠ